Nissan Primera to samochód klasy średniej, który przez kilkanaście lat był jednym z ważniejszych modeli Nissana na rynku europejskim. Model zadebiutował w 1990 roku jako następca Nissana Bluebird i był oferowany w trzech podstawowych generacjach oznaczonych symbolami P10, P11 oraz P12.
Primera była dostępna jako sedan, liftback oraz kombi. W zależności od generacji i rynku samochód otrzymywał różne silniki benzynowe i wysokoprężne, a także manualne i automatyczne skrzynie biegów. Szczególnie dużą uwagę zwracano na właściwości jezdne oraz konstrukcję zawieszenia, dzięki czemu Primera zyskała opinię samochodu dobrze prowadzącego się na krętych drogach.
W historii modelu znalazły się również bardziej sportowe odmiany, między innymi Primera GT oraz Primera eGT, wyposażone w silniki 2.0 z rodziny SR20. Ostatnia generacja P12 przyniosła natomiast dużą zmianę stylistyczną oraz znacznie bardziej rozbudowane wyposażenie i elektronikę.
Nissan Primera – historia modelu
Nissan Primera została opracowana jako następca modelu Bluebird i miała konkurować przede wszystkim z europejskimi samochodami klasy średniej. Pierwsza generacja oznaczona symbolem P10 zadebiutowała w 1990 roku. Model szybko stał się ważnym samochodem Nissana na rynku europejskim.
Primera była produkowana przede wszystkim z myślą o Europie, a znaczna część samochodów przeznaczonych na ten rynek powstawała w brytyjskim zakładzie Nissana w Sunderland. Primera była pierwszym modelem Nissana produkowanym w Europie. W kolejnych generacjach model otrzymywał coraz bardziej zaawansowane rozwiązania techniczne, nowe silniki oraz bogatsze wyposażenie.
Powstały trzy podstawowe generacje Nissana Primery:
- P10 – pierwsza generacja, wprowadzona w 1990 roku,
- P11 – druga generacja, wprowadzona w 1995 roku,
- P12 – trzecia i ostatnia generacja, wprowadzona w 2001 roku w Japonii i od 2002 roku oferowana na rynku europejskim.
Produkcja Primery zakończyła się w 2007 roku. Model nie otrzymał bezpośredniego następcy noszącego nazwę Primera.
Nissan Primera P10 – pierwsza generacja 1990–1996
Pierwsza generacja Nissana Primery otrzymała oznaczenie P10. Samochód pojawił się na rynku w 1990 roku jako następca Bluebirda. Konstrukcja była typowym przedstawicielem europejskiego segmentu D i została opracowana z naciskiem na dobre właściwości jezdne, funkcjonalność oraz stosunkowo prostą konstrukcję.
Primera P10 była oferowana jako sedan oraz 5-drzwiowy liftback. W gamie występowała również odmiana kombi, spokrewniona konstrukcyjnie z P10 i oznaczana symbolem W10.
W gamie silnikowej znajdowały się, zależnie od rynku i rocznika, benzynowe jednostki o pojemności 1.6 i 2.0 litra oraz silniki wysokoprężne o pojemności 2.0 litra. W zależności od wersji stosowano różne układy zasilania i warianty mocy.
Primera P10 – zawieszenie i prowadzenie
Jedną z charakterystycznych cech Primery P10 było zawieszenie zaprojektowane z myślą o dobrym prowadzeniu samochodu. Nissan zastosował z przodu wielowahaczową konstrukcję dla przedniego napędu, co miało zapewnić wysoką kontrolę nad samochodem. Rozwiązanie to było jednym z efektów programu rozwojowego Project 901.
Samochód otrzymał przedni napęd, a w zależności od wersji i rynku stosowano różne konfiguracje układu napędowego oraz skrzyń biegów. Podstawową przekładnią była skrzynia manualna, natomiast w wybranych odmianach oferowano również automatyczną.
Primera P10 GT i eGT
Szczególnie interesującymi odmianami P10 były Primera GT oraz eGT, przy czym oznaczenia i dostępność poszczególnych wersji zależały od rynku. W sportowych odmianach stosowano benzynowy silnik 2.0 z rodziny SR20 o mocy około 150 KM. W połączeniu z niewielką jak na klasę masą oraz odpowiednio zestrojonym zawieszeniem samochód zapewniał znacznie bardziej sportowe osiągi niż podstawowe wersje.
Sportowe odmiany Primery były również wykorzystywane w różnych formach rywalizacji motorsportowej, co dodatkowo wzmocniło sportowy wizerunek modelu.
Najważniejsze cechy P10
- klasyczna stylistyka samochodu klasy średniej,
- nadwozie sedan, liftback i kombi,
- przedni napęd,
- silniki benzynowe 1.6 i 2.0, zależnie od rynku,
- silnik wysokoprężny 2.0, zależnie od rynku,
- dobre właściwości jezdne,
- sportowe odmiany GT/eGT z silnikiem 2.0.
Nissan Primera P11 – druga generacja 1995–2002
Druga generacja Primery otrzymała oznaczenie P11 i została wprowadzona na rynek we wrześniu 1995 roku. Nowy model zachował ogólną koncepcję poprzednika, ale otrzymał bardziej nowoczesne nadwozie, zmodernizowane wnętrze oraz rozwiniętą konstrukcję podwozia.
W Europie P11 była dostępna jako sedan i liftback, a także jako kombi. W przypadku wersji kombi stosowano oznaczenie WP11.
Gama silnikowa obejmowała, zależnie od rynku i rocznika, benzynowe jednostki 1.6, 1.8 i 2.0 oraz silniki Diesla o pojemności 2.0 litra. Poszczególne wersje różniły się mocą i wyposażeniem.
Nowe zawieszenie
Jednym z ważnych elementów technicznych P11 było rozwinięte zawieszenie, którego konstrukcja miała zapewniać dobre prowadzenie oraz stabilność samochodu podczas szybszej jazdy. Układ zawieszenia był jednym z elementów wyróżniających Primerę na tle części konkurencyjnych samochodów tej klasy.
Primera P11 była dzięki temu często doceniana za właściwości jezdne. Konstrukcja zawieszenia stanowiła jeden z elementów wyróżniających model na tle części konkurencyjnych samochodów klasy średniej.
Primera GT
W gamie P11 również pojawiła się sportowa odmiana GT. W europejskich wersjach wykorzystywano silnik 2.0 16V o mocy około 150 KM. Samochód wyróżniał się mocniejszym silnikiem, sportowym charakterem oraz odpowiednio dobranym wyposażeniem.
Na niektórych rynkach dostępne były także inne mocne wersje silnikowe. W Japonii gama Primery była szersza i obejmowała między innymi odmiany wyposażone w jednostki SR20 o różnych specyfikacjach.
Primera P11-144 – modernizacja
W 1999 roku Primera P11 przeszła gruntowną modernizację. Zmodernizowany model jest często określany symbolem P11-144. Zmieniono między innymi przednią część nadwozia, reflektory, zderzaki oraz wnętrze.
Modernizacja objęła również gamę silnikową i wyposażenie. W późniejszych samochodach stosowano między innymi nowsze jednostki benzynowe 1.6, 1.8 i 2.0 oraz turbodiesel 2.0, zależnie od rynku i rocznika.
Primera P11 – przekładnia Hyper CVT
W drugiej generacji Primery na wybranych rynkach zastosowano również bezstopniową przekładnię Hyper CVT. Nissan rozpoczął oferowanie Primery z tą przekładnią we wrześniu 1997 roku, między innymi w wersjach sedan i kombi.
Najważniejsze cechy P11
- nowocześniejsza stylistyka niż w P10,
- sedan, liftback i kombi,
- rozbudowana konstrukcja zawieszenia,
- silniki benzynowe 1.6, 1.8 i 2.0, zależnie od rynku i rocznika,
- silniki wysokoprężne 2.0, zależnie od rynku i rocznika,
- sportowa odmiana GT,
- gruntowna modernizacja P11-144 w 1999 roku,
- przekładnia Hyper CVT dostępna na wybranych rynkach.
Nissan Primera P12 – trzecia generacja 2001–2007
Trzecia generacja Primery otrzymała oznaczenie P12 i była największą zmianą stylistyczną w historii modelu. Samochód pojawił się na rynku japońskim w 2001 roku, natomiast na rynku europejskim został wprowadzony w 2002 roku. Otrzymał znacznie bardziej futurystyczne nadwozie oraz zupełnie inaczej zaprojektowane wnętrze.
P12 była oferowana jako sedan, liftback oraz kombi. Samochód był większy od swoich poprzedników, a konstruktorzy położyli większy nacisk na komfort, wyposażenie elektroniczne i bezpieczeństwo.
Silniki benzynowe
W europejskiej gamie P12 stosowano między innymi silniki benzynowe 1.6, 1.8 i 2.0. W zależności od wersji rozwijały one różne wartości mocy. Najmocniejsze europejskie odmiany korzystały z jednostki 2.0 o mocy około 140 KM.
Na wybranych rynkach poza Europą dostępne były również inne jednostki benzynowe, w tym silniki o pojemności 2.5 litra.
Silniki wysokoprężne
P12 otrzymała również nowocześniejsze silniki wysokoprężne. W zależności od rocznika i rynku stosowano między innymi jednostki 1.9 dCi oraz 2.2 dCi. Silnik 1.9 dCi był związany z technologią Renault, co było efektem współpracy w ramach aliansu Renault-Nissan.
Nietypowe wnętrze
Jedną z najbardziej charakterystycznych cech P12 było wnętrze. Zamiast klasycznego układu z zegarami umieszczonymi bezpośrednio przed kierowcą zastosowano centralnie umieszczony zestaw wskaźników. Konsola środkowa została mocno rozbudowana i skupiała dużą część funkcji samochodu.
W zależności od wersji wyposażenia dostępne były między innymi systemy nawigacji, rozbudowane systemy audio, automatyczna klimatyzacja, kamera cofania oraz różne systemy wspomagające kierowcę.
Bezpieczeństwo
P12 oferowała znacznie bardziej rozbudowane wyposażenie bezpieczeństwa niż starsze generacje. W zależności od wersji stosowano między innymi poduszki powietrzne, system ABS, elektroniczne systemy kontroli trakcji i stabilizacji oraz rozwiązania wspomagające kierowcę.
Najważniejsze cechy P12
- bardzo charakterystyczna, futurystyczna stylistyka,
- nadwozie sedan, liftback i kombi,
- centralnie umieszczone zegary,
- rozbudowane wyposażenie elektroniczne,
- silniki benzynowe 1.6, 1.8 i 2.0 w europejskiej gamie,
- turbodiesle 1.9 dCi i 2.2 dCi, zależnie od rynku i rocznika,
- znacznie bardziej rozbudowane systemy bezpieczeństwa.
Nissan Primera – porównanie generacji
| Generacja | Kod | Lata produkcji | Charakterystyka |
|---|---|---|---|
| 1. generacja | P10 | 1990–1996 | Klasyczna stylistyka, dobre właściwości jezdne, wersje GT/eGT |
| 2. generacja | P11 | 1995–2002 | Rozwinięte zawieszenie, szeroka gama silników, odmiana GT i Hyper CVT na wybranych rynkach |
| 3. generacja | P12 | 2001–2007 | Futurystyczna stylistyka, rozbudowana elektronika i wyposażenie |
Jak zmieniała się Nissan Primera?
Historia kolejnych generacji Primery pokazuje stopniową ewolucję samochodu klasy średniej. P10 była stosunkowo klasycznym samochodem z początku lat 90., którego dużą zaletą były dobre właściwości jezdne oraz stosunkowo prosta konstrukcja.
P11 rozwinęła tę koncepcję, oferując bardziej zaawansowaną konstrukcję zawieszenia, nowocześniejsze silniki oraz bogatsze wyposażenie. Jednocześnie zachowała charakter samochodu nastawionego na prowadzenie.
P12 przyniosła natomiast największą zmianę stylistyczną. Model otrzymał znacznie bardziej futurystyczne nadwozie, nietypowo zaprojektowane wnętrze oraz większą liczbę elektronicznych systemów wspomagających kierowcę.
Wraz z kolejnymi generacjami rosła również liczba dostępnych silników, systemów bezpieczeństwa i elementów wyposażenia. Jednocześnie podstawowa idea Primery jako samochodu klasy średniej nastawionego na komfort i dobre prowadzenie pozostała niezmieniona.
Najciekawsze wersje Nissana Primery
Primera P10 GT / eGT
Sportowe odmiany pierwszej generacji wyposażone były w silnik 2.0 z rodziny SR20. Moc około 150 KM w połączeniu z dobrym podwoziem zapewniała osiągi wyraźnie lepsze niż w podstawowych wersjach. Oznaczenia GT i eGT były stosowane zależnie od rynku.
Primera P11 GT
P11 GT była kontynuacją sportowej odmiany modelu. W europejskiej wersji wykorzystywała silnik 2.0 16V o mocy około 150 KM i wyróżniała się bardziej sportowym charakterem oraz wyposażeniem.
Primera P11-144
Zmodernizowana wersja P11 wprowadzona pod koniec lat 90. Otrzymała zmienione nadwozie, zmodernizowane wnętrze oraz odświeżoną gamę silnikową.
Primera P12
Ostatnia generacja modelu wyróżniała się przede wszystkim futurystyczną stylistyką, centralnym zestawem wskaźników oraz dużą liczbą rozwiązań elektronicznych.
Nissan Primera jako youngtimer
Najstarsze egzemplarze Primery P10 i P11 są dziś coraz częściej traktowane jako youngtimery. Szczególnie interesujące mogą być dobrze zachowane wersje z mocniejszymi silnikami benzynowymi, które zachowały oryginalny stan i charakterystyczne wyposażenie.
Przy zakupie starszej Primery najważniejszy jest stan konkretnego egzemplarza. W samochodach mających już kilkadziesiąt lat należy dokładnie sprawdzić nadwozie i podwozie pod kątem korozji, stan zawieszenia, układu hamulcowego oraz układu napędowego.
W przypadku P12 warto zwrócić dodatkową uwagę na stan wyposażenia elektronicznego, historię serwisową silnika oraz działanie wszystkich systemów pokładowych. W samochodach z silnikami Diesla szczególnie istotna jest kompletna historia obsługi jednostki napędowej.
Podsumowanie
Nissan Primera był jednym z ważniejszych modeli Nissana w europejskim segmencie samochodów klasy średniej. Przez trzy generacje model przeszedł dużą ewolucję – od klasycznej i stosunkowo prostej P10, przez bardzo dobrze prowadzącą się P11, aż po futurystyczną P12.
P10 kojarzy się przede wszystkim z klasyczną stylistyką i dobrymi właściwościami jezdnymi, P11 rozwinęła konstrukcję zawieszenia i otrzymała sportowe wersje GT, natomiast P12 wyróżniała się odważnym wyglądem oraz rozbudowaną elektroniką.
Produkcja Primery zakończyła się w 2007 roku. Nissan nie wprowadził bezpośredniego następcy noszącego tę samą nazwę, dlatego Primera pozostała ostatnim przedstawicielem tej linii modelowej. Dziś szczególnie zadbane egzemplarze starszych generacji mogą być interesującymi samochodami dla osób szukających klasycznego japońskiego auta klasy średniej.